• Colette van Boxtel | gewoonColette

[1] Geef je leven een andere wending

Updated: Oct 13

Waarom we voor een jaar naar Christchurch gaan – ook al hadden we zat redenen om het niet te doen.


‘Ze gaan niet meer’, zegt mijn vriend M. 

‘De hele trip is afgeblazen.’

Hij schenkt een glas Chianti in en ik schep boerenkool op de borden. Onze zoon van vijf draait op zijn stoel, zijn broertje van drie neemt een hap van zijn rookworst. 

M. doelt op zijn collega die met zijn gezin voor een jaar naar Christchurch zou verhuizen. Het bedrijf waar mijn vriend werkt heeft een dochteronderneming in Nieuw-Zeeland en daar is plek voor een solution architect uit het Nederlandse team. 

Hij frunnikt aan de knoop van zijn overhemd. Ik weet wat hij gaat zeggen. De plek in Christchurch is vrijgekomen en hij is de volgende op de lijst. 

We zitten aan de houten eettafel in ons nieuwe huis. Een vrijstaand jaren dertig huis, die we afgelopen maanden opknapten tot een gezellig thuis. De verf op de muren is net droog. De vloer in de hal is nog niet eens af. Onze jongens wennen net op hun nieuwe basisschool. 

M. brengt de kinderen naar bed. Ik hoor ze boven schateren in bad, terwijl ik de borden in de vaatwasser zet. Hond Jop kwispelt met zijn staart tegen mijn been. Alsof hij merkt dat ik een blije kriebel voel, gevolgd door een vlaag van paniek. 

Dit is wat je altijd wilde, help ik mezelf herinneren. Leven in het buitenland. ‘Als we de kans krijgen, gaan we’, zeggen we altijd tegen elkaar.

Maar nu de kans zich voordoet, overvalt de twijfel me. Ik denk aan mijn ouders. Kan ik het hen aandoen om met hun enige kleinkinderen aan de andere kant van de wereld te gaan wonen? En waarom meteen naar Nieuw-Zeeland? Italië had toch ook leuk geweest, dan ben je in drie uur terug in Nederland.

M. stapt de keuken in. Ik kijk naar hem. Hij ziet grauw. Ik denk terug aan de afgelopen maanden. De verbouwing, de zakenreizen die hij maandelijks maakte naar Canada, Londen en Parijs. De spanningen als hij weer thuiskwam, net als ik alles lekker op de rit had alleen met de jongens. We snauwen al naar elkaar als er een handdoek scheef hangt. Echt gezellig is het niet tussen ons.

Is dit nou wel het moment om samen een groot avontuur aan te gaan?

En hoe moet het dan met mijn eigen bedrijf? Ben ik niet veel te ambitieus om als expatvrouw met mijn man mee te gaan? Moet ik dan gaan huismoederen? En kan ik mijn eigen klussen voor Nederlandse opdrachtgevers wel blijven doen?

M. staat bij het koffiezetapparaat en schuimt de melk op. Hij kijkt me aan. ‘Wat vind jij?’

‘Het is nogal wat’, zucht ik.

Dan sommen we de voordelen op. Wat zou het een hoop rust geven als M. werkt in de stad waar we wonen. We om zes uur aan tafel kunnen en ik de jongens na school opwacht met thee en koekjes.

Ik droom verder. Ontsnappen aan de files en nooit meer haast hebben. Aan iets nieuws beginnen, zonder dat je weet wat er komt. Die adrenaline heb ik nodig. Terug naar wie ik zelf ben zonder de verwachtingen van mijn omgeving. 

Het gevoel van vrijheid en zelf aan het roer van je leven staan. Ik voel vlinders in mijn buik.

We kijken elkaar aan. We doen het. 

Het zal niet altijd makkelijk zijn, maar we gaan het doen.


We want to make it easier for women and their loved ones to live abroad.

colette@womenlivingabroad.com

021 969 554 (NZ) 

Join our movement of dynamic and supportive women.

 

We mentor and encourage other wonderful women living abroad.

  • Women Living Abroad
  • Women Living Abroad
  • Women Living Abroad