• Ella Hanzon

Monday Blues

Updated: Oct 13

Ja, ik ben jaloers. Ik geef het toe. Ik kan niet ontkennen dat ik met gemengde gevoelens de foto’s op social media bekijk met ondertitels als: ‘work hard, play hard’ of ‘You are creating your own happiness’. Wie zijn deze mensen?


Ik volg vooral mensen die naar het buitenland emigreren en bij hen heb ik het gevoel dat hun werkleven feilloos over loopt in hun privéleven. Ze doen iets wat ze echt leuk vinden. Deze mensen is het gelukt om hun eigen identiteit binnen hun werk te creëren.


Ik draag binnen mijn gezin de verantwoordelijkheid in mijn eentje en merk dat mijn carrière keuzes daardoor geld gemotiveerd zijn. Voor lange tijd heb ik gedacht dat ‘work hard, play hard’ niet voor mij was weggelegd.


Ik maakte vooral verstand beredeneerde keuzes en ben nu pas begonnen met serieus nadenken over mijn carrière plan. Beetje laat vind je niet? De afgelopen jaren in Canada heb ik moeten werken omdat ik moest overleven. Niet zoals in de meeste plaatjes van de mensen die ik volg op social media. Er moest brood op de plank en ik heb mezelf daardoor geen ruimte gegeven om uit te zoeken wat ik nu echt leuk vind om te doen. Ik kon het me naar mijn idee niet veroorloven om te vallen en opstaan en nam alles aan wat er op mijn pad kwam. Hierdoor ben ik langzaam in een richting gerold die me niet past. Daar zit ik dan, doodongelukkig op mijn rete drukke kantoorbaan waarbij het lijkt alsof al mij energie direct door het computerscherm op wordt gezogen.


Daarbij is mijn intuïtie volledig weg omdat ik oogkleppen op heb. Te gestrest om open te staan voor iets anders en te druk om de juiste mensen te ontmoeten. Ik praat mezelf aan dat dit nou eenmaal bij het leven hoort. Mijn enorme opluchtingsgevoel verraadt mij als ik door Covid-19 tijdelijk word ontslagen.


Eindelijk heb ik de rust om na te denken over wat ik wil. Mijn perspectief veranderd. Ik realiseer me door thuis te zitten hoe snel de tijd vliegt en wil meer tijd met mijn gezin creëren. Als mijn baas mij terugvraagt kijk ik terug op hoe mijn leven was voor mijn tijdelijk ontslag, direct gevolgd door hardkloppingen en huilbuien. Ik voel door mijn hele lijf dat ik het in deze werkomgeving niet lang vol ga houden. Van school naar werk racen, boze klanten, technische termen waar ik met mijn hoofd niet bij kan.


Het idee om mijn oude leven weer op te pakken lijkt onmogelijk.


Ik wil een baan waar ik zin in heb! Een baan waarbij ik de Monday blues niet voel. Een baan waar ik meer energie van krijg dan dat ik erin verlies. Er moet een knop om. Ik wil een leven creëren waarin ik net als deze succesvol uitziende mensen met een leven in het buitenland ook het moederschap, reizen en een zinvolle carrière kan combineren. Als zij het kunnen kan ik dat toch ook? Het lokt. Ik ben de beroerdste niet! Ik spreek de taal vloeiend, werk hard en zit vol positieve energie.


Daarentegen voelt het onverantwoordelijk om een baan op te zeggen zonder te weten wanneer er weer geld binnen komt. Maar soms moet je risico’s nemen. Soms moet je door diepe dalen om de hoge toppen te bereiken. Als ik naar mezelf luister voel ik in mijn hart dat er dringend verandering nodig is. Ik verdien het. Het is eng. Doodeng. Maar ik kan niet meer terug.


Het is tijd om mijn oogkleppen af te doen en me bezig te houden met dingen waar ik gelukkig van word en waar ik in geloof. Het is gezegd en nu moet ik de sprong naar mijn carrière-geluk wagen.

We want to make it easier for women and their loved ones to live abroad.

colette@womenlivingabroad.com

021 969 554 (NZ) 

Join our movement of dynamic and supportive women.

 

We mentor and encourage other wonderful women living abroad.

  • Women Living Abroad
  • Women Living Abroad
  • Women Living Abroad