• Colette van Boxtel | gewoonColette

[2] Wat moet je allemaal regelen? We hebben geen idee, het is voor ons de eerste keer.

Updated: Oct 13

Hoe ik opzag tegen onze emigratie en de gemeenteambtenaar door de telefoon wilde trekken.

Ik zit in onze serre en ik geniet van ons fijne huis. We wonen er net, maar het voelt al als thuis. Ik draai krullen in mijn haar. De zon schijnt door het vele glas en zorgt voor een zachte gloed in de kamer. De tuin is op zijn mooist nu alle blaadjes weer groen worden. De merels geven een gratis concert.

Maar we hebben de knoop doorgehakt. We gaan voor een jaar in Nieuw-Zeeland wonen.

De reisbrochures liggen op tafel. Samen met de kinderen knippen we plaatjes uit van watervallen en dolfijnen. We prikken alles op het prikbord.

We delen onze avontuurlijke plannen met vrienden en familie. We drinken er samen wijn op. Iedere dag mogen de kinderen een centimeter afknippen van een meetlint. Ze zien de vertrekdag dichterbij komen. Over vier maanden stappen we in het vliegtuig.

Op zondagochtend eten we croissantjes. Na het ontbijt veegt mijn vriend M. met zijn handen de kruimels van tafel. Hij kijkt mij aan. Even schitteren zijn lichtblauwe ogen, maar dan kijkt hij weg. Hij loopt naar de keuken. Daar staart hij naar buiten en knakt met zijn vingers. Hij is onrustig.

De wittebroodsweken zijn over. Het eerste enthousiasme maakt plaats voor onzekerheid. Er komt veel op ons af.

Wat moet je allemaal regelen? We hebben geen idee, het is voor ons de eerste keer.

We onderhandelen over onze toekomst. We onderhandelen over onze huurkosten in Christchurch. Maar we hebben niet eens een huis uitgezocht. We doen veel papierwerk voor de VISA-aanvragen voor het hele gezin.We ondergaan allemaal een medische keuring. We regelen verzekering- en bankzaken.

We hebben contact met alle instanties: de belastingdienst, gemeente, verzekeraars, de hypotheekverstrekker en de immigratiedienst.

Gesprekken gaan ongeveer zo:


Gemeenteambtenaar: Mevrouw van Boxtel, u verblijft langer dan acht maanden in het buitenland. U moet zich uitschrijven bij uw gemeente. Dat schrijft de Wet Basisregistratie Personen voor.

Ik:Maar ik heb een eigen bedrijf en dan moet ik in Nederland ingeschreven staan.

Hoe kan ik mijn geld verdienen als ik me uitschrijf?

Hij:Ik begrijp de tijdelijke aard van uw situatie. Maar we weten eigenlijk niet goed hoe we daar mee om moeten gaan. Misschien kunt u met de Belastingdienst bellen?

Ik:Dat heb ik gedaan.Van de Belastingdienst hoef ik me niet uit te schrijven. Daar gaan ze niet over, dat is immers een eis van jullie, de gemeente.

Hij:Mevrouw van Boxtel, ik begrijp het allemaal. Maar als wij twijfelen aan de juistheid van uw woonadres kunnen wij uw adresgegevens in onderzoek plaatsen.

Ik hang op en zucht.

Zijn wij de eerste mensen die tijdelijk naar het buitenland gaan? Dat zal toch niet. De gemeente kan me niet helpen, maar wie dan wel? Straks maken we de verkeerde keuze en heeft dat allerlei vervelende financiële gevolgen.

Ondertussen vliegt M. nog steeds om de week naar Canada. Hij draagt zijn project over aan een collega. In Nederland bouw ik mijn werk bij opdrachtgevers af. Met pijn in mijn hart zeg ik nee tegen nieuwe projecten.

We zijn moe. Moe van al het geregel. We missen begeleiding. Advies.

Wij hadden niet verwacht dat er zoveel op ons af zou komen. Is dit het allemaal wel waard, vraag ik me af. Maar ik zeg het niet hardop. Ik wil de sfeer niet verpesten.

De weken vliegen voorbij. De laatste schooldag is aangebroken. Samen met onze jongens bakken we cakejes. We versieren ze met subtropisch fruit. We zetten er een parapluutje in. De juf pakt de wereldbol erbij en we bekijken hoe ver Nieuw-Zeeland is. We zingen en knuffelen de juffen gedag. Ik huil het hardst.

Het vliegtuig vertrekt vandaag.

Mijn to-do-lijst ligt op tafel. Niet alle vakjes zijn afgevinkt. Ik prop de lijst samen met de paspoorten in mijn handbagage. Nog één keer kijk ik het huis rond en dan trek ik de deur achter me dicht.

Mijn ouders brengen ons naar Schiphol. We eten een laatste frikandel speciaal met friet uit een puntzak. Met een brok in mijn keel kijk ik naar de klok. We moeten door de douane. We laten onze familie en lieve vrienden achter in vertrekhal 2. Ik huil weer het hardst.

De dikke vliegtuigdeuren sluiten. Vierentwintig uur niks.


Zodra ik een voet heb gezet op Nieuw-Zeelandse bodem val er een last van me af. Achteraf gezien heb ik me misschien iets te veel zorgen gemaakt?



We want to make it easier for women and their loved ones to live abroad.

colette@womenlivingabroad.com

021 969 554 (NZ) 

Join our movement of dynamic and supportive women.

 

We mentor and encourage other wonderful women living abroad.

  • Women Living Abroad
  • Women Living Abroad
  • Women Living Abroad